Jeżeli z ulicy Polanki zboczymy pomiędzy dwoma pierwszymi oliwskimi dworami i przejdziemy za Górę Pawełek (czyli przedwojenną Paulshöhe), dojdziemy do ukrytego w lesie uroczego stawu. Za nim, w głębi lasu, znajduje się najprawdziwsza Dolina Elfów.
Taką nazwę nadano dolince na przełomie XIX i XX wieku, zapewne chcąc tchnąć romantycznego ducha w zakamarki Lasów Oliwskich, coraz częściej odwiedzane przez turystów oraz letników. Dolina miała wszak podobnie tajemniczych sąsiadów, takich jak Dróżkę Filozofów, Dróżkę Następcy Tronu czy Wzgórze Trzech Panów (najwyższe wzniesienie Lasów Oliwskich).
Naszą Dolinę na mapach oznacza się ją dwojako: jako Elfengrund (Ziemia/Dolina Elfów) oraz Elfental (Dolina Elfów). Wśród okolicznych drzew przeważają buki zwyczajne, występują tutaj również sosny. Podczas wędrówki po okolicach można również natknąć się na graby, olchy świerki i modrzewie. Niedaleko, na terenie Dworu I, przy domu pod adresem Polanki 125, znajduje się jeden z najstarszych drzew w tych lasach, czyli dąb szypułkowy, będący pomnikiem przyrody nr. 121 . Jego wiek szacuje się na ponad 500 lat!
W 2018 roku, podczas festiwalu Narracje, staw w okolicy Doliny Elfów litewska artystka Indrė Liškauskaitė wybrała na miejsce swojej artystycznej instalacji. Liškauskaitė nawiązała do napisanej przez siebie książki Red Data Book: Nowe, rzadkie i zagrożone gatunki zwierząt, w której opisała odgłosy zwierząt, sposób ich poruszania czy nawyki żywieniowe. Stojąc przed stawem, przy ciemnej ścianie lasu, uczestnicy festiwalu mogli wysłuchać z głośników odgłosów nagranych przez artystkę zwierząt.